Na południowy - wschód od Warszawy jest położony jeden z najciekawszych i najcenniejszych obszarów leśno - wydmowo - bagiennych w centralnej Polsce. Objęto go ochroną w 1989 r., nadając nazwę Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Mimo niedużej odległości od aglomeracji miejskie, zachowały się tu obszary w niewielkim stopniu przekształcone, o charakterze zbliżonym do naturalnego. Rozległe lasy Parku, ze względu na wyjątkowe walory klimatyczne, zostały uznane za strefę uzdrowiskową. Są one również jednym z głównych elementów "zielonego pierścienia" otaczającego stolicę, będącego miejscem wypoczynku i rekreacji dla jej mieszkańców. Park składa się z dwóch części przedzielonych zabudową Otwocka i doliną rzeki Świder. Północną część porastają Lasy Wawerskie, graniczące bezpośrednio z zabudową willowych dzielnic Warszawy, południowa część obejmuje rozległe torfowisko Całowanie oraz kompleks Lasów Celestynowskich. Park jest jedną z największych ostoi zwierzyny w okolicach Warszawy. Jest często odwiedzana przez turystów z okolic podwarszawskich.